SkyFlux

90 jaar JPL: van een raketproef in een droge rivierbedding tot Voyager en Mars

Gepubliceerd op · Bijgewerkt op

Zwart-witfoto: drie mannen werken aan een proefopstelling op zanderige grond naast een hoge stapel zandzakken. Een man in een donker gilet staat bij de motor; twee mannen in witte overhemden buigen zich over de apparatuur. Eromheen liggen slangen, blikken en een kartonnen doos met het opschrift Crisco.
Het proefterrein van de Caltech-groep in de Arroyo Seco, gefotografeerd in 1936 of 1937. Volgens de beschrijving van JPL waren er houten frames voor de proeven, blootliggende bedrading en barrières van zandzakken op stoffige grond. Door de slangen stroomden vermoedelijk alcohol en zuurstof uit drukflessen naar de motor. Op welke proefdag de foto is gemaakt, vermeldt JPL niet.NASA/JPL-Caltech (verkleind) · JPL Image Use Policy

Op 31 oktober 1936 ontstaken een paar studenten van het California Institute of Technology (Caltech) en twee raketliefhebbers uit Pasadena een kleine raketmotor in de Arroyo Seco, een droge rivierbedding ten noorden van het Americanfootballstadion Rose Bowl. Het Jet Propulsion Laboratory (JPL) van NASA beschouwt die dag als zijn oprichtingsdatum.

Vier pogingen op Halloween

De groep ontstond rond Frank Malina, promovendus bij het luchtvaartlaboratorium van Caltech, dat onder leiding stond van Theodore von Kármán. De explosievenexpert Jack Parsons, een autodidact, en de bekwame monteur Ed Forman bouwden toen al zelf raketten. Samen vormden ze de kern van het groepje dat bij Caltech later de bijnaam “Suicide Squad” (zelfmoordcommando) kreeg. Von Kármán stond erop dat ze de prestaties van hun motoren maten, in plaats van alleen maar raketten af te schieten. Daarom bouwden ze een raketmotor die methanol met zuurstof verbrandde, voorzien van meetinstrumenten en grotendeels in elkaar gezet uit onderdelen van de schroothoop.

Ze weken uit naar de Arroyo Seco omdat Caltech geen branden en explosies op de campus wilde. Drie keer ging de kruitlont uit voordat die de motor kon ontsteken. Bij de vierde poging sloeg de motor aan, maar ook de zuurstofslang vatte vlam en zwiepte brandend over de grond terwijl het team wegrende. Dankzij de zandzakken raakte niemand gewond. Volgens JPL brandde de motor ongeveer drie seconden; stuwkrachtgegevens leverde de proef niet op. Met een bougie in plaats van de lont kon het team op 15 november voor het eerst de stuwkracht meten.

Van legerraketten tot NASA-laboratorium

In 1939 kreeg de groep een opdrachtgever: op verzoek van de bevelhebber van het Army Air Corps, het luchtvaartonderdeel van het Amerikaanse leger, financierde een commissie van de National Academy of Sciences onderzoek naar raketten die vliegtuigen moesten helpen opstijgen vanaf korte startbanen. In 1943 noemde het team zich voor het eerst Jet Propulsion Laboratory, in een voorstel aan het leger, bedoeld als Amerikaans antwoord op de Duitse V2-raket.

Wanneer begon JPL dan eigenlijk? In 1936 was er geen laboratorium en geen naam, alleen een studentenproject. De naam uit 1943 werd in juni 1944 officieel, toen het Ordnance Corps van het leger, dat verantwoordelijk was voor wapens en munitie, de financiering overnam. JPL zelf laat zijn geschiedenis beginnen bij de eerste proef.

Verticale tijdlijn van 1936 tot 2026, op schaal getekend. Tot JPL in december 1958 onder NASA kwam te vallen, is de lijn goudkleurig, daarna turquoise. Stippen markeren de eerste raketproef in 1936, het eerste gebruik van het eerste gebruik van de naam in 1943, Explorer 1, Mariner 2 bij Venus, de lanceringen van de twee Voyagers, Sojourner op Mars, de eerste vlucht van Ingenuity, de lancering van Europa Clipper en, nog in het verschiet, het moment waarop Voyager 1 één lichtdag van de aarde verwijderd is.
Negen momenten uit de eerste 90 jaar van JPL, op schaal langs de lijn uitgezet. Waar gebeurtenissen dicht op elkaar liggen, zijn de labels uit elkaar geschoven en verbindt een dun lijntje elk label met de bijbehorende stip.Afbeelding: SkyFlux · datums: NASA en JPL

Op 1 februari 1958 om 03:48 UTC – in de VS was het nog 31 januari – bracht een Jupiter-C-raket van het Amerikaanse leger Explorer 1, de eerste Amerikaanse satelliet, in een baan om de aarde. JPL had de satelliet ontworpen en gebouwd en verzorgde ook de vluchtleiding. Aan boord zat een detector voor kosmische straling, afkomstig van de natuurkundige James Van Allen. Het instrument telde minder deeltjes dan verwacht. Van Allen zag daarin een teken dat de detector verzadigd raakte door straling die in het magnetisch veld van de aarde gevangen zat. Een satelliet die twee maanden later werd gelanceerd, bevestigde het bestaan van de stralingsgordels die nu Van Allengordels heten. Op 3 december 1958 ging JPL van het leger over naar de nieuwe civiele ruimtevaartorganisatie NASA. Caltech beheert het laboratorium nog altijd voor NASA.

Een reeks primeurs

Mariner 2 scheerde op 14 december 1962 langs Venus: het eerste ruimtevaartuig dat langs een andere planeet vloog en gegevens terugstuurde. Voyager 2, gelanceerd in augustus 1977, bezocht als eerste ruimtesonde alle vier de reuzenplaneten; zijn rondreis eindigde in 1989 bij Neptunus. Op 25 augustus 2012 verliet zijn tweelingbroer Voyager 1 als eerste ruimtevaartuig de heliosfeer: de bel die de zonnewind rond de zon en de planeten opblaast.

Mars Pathfinder landde op 4 juli 1997 met aan boord Sojourner, de eerste rover die op Mars reed. In 2021 maakte de helikopter Ingenuity de eerste aangedreven en gecontroleerde vlucht op een andere planeet; in totaal vloog hij 72 keer. Europa Clipper, gelanceerd op 14 oktober 2024, moet in april 2030 bij Jupiter aankomen om Europa te onderzoeken, een maan waar onder het ijs vermoedelijk een zoute oceaan verborgen ligt.

Wat er nog komt

Naar verwachting is Voyager 1 op 18 november 2026 één lichtdag van de aarde verwijderd, ongeveer 26 miljard kilometer: een commando dat die dag wordt verstuurd, doet er 24 uur over om aan te komen. Met een optische telescoop is de sonde niet te zien; het enige contact loopt via de grote antennes van het wereldwijde Deep Space Network van NASA, dat JPL vanaf 1958 opbouwde en in 1963 officieel instelde.

Op de planning van JPL staan SkyFall, dat in 2028 gelanceerd moet worden en tijdens de afdaling naar Mars drie helikopters loslaat om ijs onder het oppervlak in kaart te brengen; MoonFall, waarbij drones met raketaandrijving bij de zuidpool van de maan moeten landen; SunRISE, een missie van zes kleine satellieten die in 2027 gelanceerd zullen worden en in formatie samen één radioantenne vormen om de zon te bestuderen; en NEO Surveyor, een ruimtetelescoop die naar planetoïden gaat zoeken.

Het jubileum valt in een moeilijke tijd: na twee ontslagrondes in 2024 schrapte JPL in oktober 2025 nog eens ongeveer 550 banen en noemde de krappe begroting als reden.

Bronnen en licenties

Bekijk het boven je eigen horizon

Meer nieuws

Komeet Euclid: ESA-telescoop die sterrenstelsels in kaart brengt, ontdekt zijn eerste komeet

De ruimtetelescoop Euclid van ESA, gebouwd om sterrenstelsels in kaart te brengen, heeft zijn eerste komeet ontdekt: C/2026 S1 (Euclid). De komeet staat op ongeveer 1,3 miljard kilometer van de aarde, hoog boven het vlak waarin de planeten bewegen en bijna recht boven de zon; zijn baan maakt een hoek van 85° met dat vlak.

Witte dwergen van dichtbij: sommige zouden groen, roze of paars ogen

Witte dwergen zijn de uiterst dichte overblijfselen van sterren zoals de zon, en meestal zien we ze voor ons als wit of lichtblauw. Een studie onder leiding van Mark Hollands van de University of Warwick, op 15 oktober 2026 gepubliceerd in RAS Techniques and Instruments, berekent welke kleur je zou zien als je zo dichtbij was dat je de schijf van een witte dwerg kon onderscheiden. De meeste zijn inderdaad wit: van de 152 witte dwergen die het dichtst bij de zon staan, wijkt maar ongeveer één op de dertig duidelijk af van de kleur die bij een gloeiend lichaam hoort, en die paar zien er roze of geel uit. In aparte, bewust uitgekozen groepen zeldzamere sterren vond het team ook één witte dwerg die duidelijk groen zou ogen.

MACS J0454.1-0300: Webb fotografeert een gouden cluster van sterrenstelsels met lichtbogen

De Webb-foto van de maand voor september 2026 toont MACS J0454.1-0300, een cluster van sterrenstelsels in Orion. De zwaartekracht van de cluster buigt en versterkt het licht van veel verder weg gelegen sterrenstelsels erachter, en kleine heldere klonten daarin lijken soms meer dan 300 keer vergroot.

ALMA begint Cyclus 13 met recordaantal aanvragen en nieuwe Band 2-ontvangers

Het ALMA-observatorium in Chili is op 1 oktober 2026 aan zijn dertiende waarneemcyclus begonnen, en de vraag naar waarneemtijd was groter dan ooit: astronomen vroegen op de 12-meter-Array, het belangrijkste deel van ALMA, bijna negen keer zoveel tijd aan als er beschikbaar was. Bovendien is in deze cyclus voor het eerst een nieuwe set ontvangers, Band 2, beschikbaar in het reguliere waarneemprogramma.